Nie lubię podsumowań

Nie lubię podsumowań, bo wtedy przychodzi refleksja, że coś można było zrobić lepiej, więcej, inaczej, a czasu nie cofniesz. Ten rok był że tak powiem delikatnie "intensywny" w działaniach, pomysłach. Się działo na bogato, nie można było się nudzić. Nie mogę narzekać, bo rok nie był zły. Sporo nowych projektów robótkowych, a planów jeszcze więcej. Skończone dawno poncza doczekały się fotek.

 I jeszcze płaszcz w paski w fioletach zapomniany i teraz dopiero prezentuję.

Teraz już nie planuję, bo wiem, że życie samo plany układa. Życzę wszystkim wszystkiego co najlepsze, niech się darzy w Nowym 2016 Roku. Pełnych lodówek i motków bez liku, zdrowia, radości i miłości.

Brak czasu

Dawno mnie nie było, ale końcówka roku u nas zawsze taka pracowity. Kalendarze, zegary, upominki, a wszyscy zamawiają na ostatnią chwilę. Mam nadzieję, że już się odgrzebaliśmy, choć zamówienia ciągle spływają. Nie mam czasu nawet robić kartek, a wszystkie praktycznie poszły. Miałam zrobione przykłady, ale się sprzedały. Ręce już odwykły chyba od szydełka, bardzo mi tego brak. Ale skończone mam ponczo w szarościach.

Bardzo fajnie mi się nosi, ostatnio coś szarości mnie pociągają. Trochę uspokoiłam się z żywymi kolorami, została czerwień tylko. Może tak fanaberia, a może się starzeję?

Wszystko na raz, czyli wszystko pozaczynane

Znów mam rozkojarzenie totalne. 2,5 - metrowy cudak się robi - mam 1,45 m, ale nudzi mnie monotonia tej robótki.

Jakiś czas temu znalazłam fajny wzorek na ponczo-sweter z kwadratów, zauroczył mnie i zainspirował. Trochę przerobiłam go, bo będzie miał rękawy.

Moje ponczo wygląda tak.

Te szarości trochę uspokoją moje dotąd "radosne" kolory. Wzorek jest prosty i szybko się robi, tylko to zszywanie, nienawidzę. Mam nadzieję dziś podgonić kwadratów.

Kakofonia, czyli nie mogę żyć bez robótek.

Na ponad tydzień robienie kartek zdominowało moja aktywność. Na dodatek posypały się zamówienia i jak zaczarowana cięłam, kleiłam, wymyślałam. Najpierw świąteczne klimaty, potem zamówienie na kartkę na chrzest, potem urodzinowa. Nie było końca.
A tak się zaczęło.

Tak mnie wciągnęło, że mąż mówił, że nie ma ze mną kontaktu. Ale co miałam zrobić, to zrobiłam, a w piątek zatęskniłam z motkami, zespół niespokojnych rąk dał się we znaki. Więc czemu nie? Znów weszłam za drugą stronę lustra i wzięłam druty w ręce. Niedawno w sieci znalazłam takie cudo;

Mam jeszcze akryl z Różowej pantery, w sam raz na takiego cudaka. Jak naładuję komórkę to zrobię zdjęcie, bo mam już ok 30 cm.

Otulacz-przytulacz gotowy i głowa pełna pomysłów.

Wreszcie skończyłam, z przygodami, ale skończyłam.

Mam w planach założyć go w poniedziałek. Co następne? Nie wiem, pokończę, co zaczęłam i tyle. Ostatnio pochłonęła mnie nowa pasja - scrapbooking. Kompletuję zestaw - dziurkacze, nożyczki, wstążki, cekiny, koraliki, koronki. Oglądam filmiki instruktażowe. Mąż powycinał mi na laserku małe elementy do ozdabiania kartek. Rozwija kreatywność i daje duże pole do popisu, ogranicz nas tylko wyobraźnia. To fajne hobby, lecz moje kartki powędrują do naszych Klientów, będą też w sprzedaży na różne okazje. Obecnie robię na Boże Narodzenie, ale będą ślubne, urodzinowe, na chrzest i komunię. W Stanach scrapbooking jest bardzo popularny, to prawie religia, a popularnością przewyższył nawet golfa. Dominuje w nim swoboda, zasady tworzenia są dowolne. Dzięki temu, używając tych samych szablonów, papierów i ozdób, każda kartka jest inna. Fotki wstawię w poniedziałek jak pokończę zaczęte projekty.
Ręce mnie bolą od szydełkowania, ostatnio bardzo dużo robiłam z turbodoładowaniem, więc dają się we znaki.

Sama nie wierzę, ze to zrobiłam.

Nie uwierzycie, ale robiąc narzutkę-otulacz cały czas prześladowała mnie myśl, że coś nie tak. Robótka była twarda, jakby szydełko było za małe. Ja jak przymierzałam, czułam się nie jak otulona narzutką tylko jak żółw ze skorupą na plecach. Nie wiele myśląc przedwczoraj zaczęłam na nowo. Wariactwo, szaleństwo, byłam zła, wściekła, bo niedługo bym skończyła. Zamiast końca jest początek.Zamiast premiery poprawka.

Teram robótka jest miękka, szydełko nr 5 robi swoje, a dziury są większe. Robię dalej. A dzisiaj premiera kwadratowca z babcinych kwadratów. Zimno, więc chętnie przytulę całe mnóstwo cieplutkich kwadratów.

Mąż zrobił fotę, już się przyzwyczaił, że premiera ma swoją fotę. Dziwnie się na mnie patrzyli ludzie, dobrze, że nie założyłam kapelusza, mogliby mnie zamknąć.

Otulacz - przytulacz

Szperanie w internecie stało się moim ulubionym sportem ekstremalnym, nie jestem oryginalna, bo pewnie nie tylko moim. Szukam inspiracji na projekty nowe, nowe wyzwania, nowa energia. Kończę oczywiście zaczęte, ale przerywnik musi być. Buszując po meandrach wirtualu natknęłam się na taki oto narzutko-otulacz.

 W internecie natknęłam się na różne wersje otulacza i wszystkie są fajne.

Mam bordowy gruby akryl z odzysku, więc, czemu nie? Zaczęłam, ale od razu zorientowałam się, że włóczka w oryginale jest dużo grubsza, szydło też - 6,5 więc szybko przybywa. A mnie nie, musiałam kombinować, powtarzać rzędy. Ale jakoś poszło. na razie tyle.

Z pewnością będzie ciepły, zwłaszcza, że dziś rano spadł śnieg. Wywołałam wilka z lasu tym otulaczem?